Na wat opknapwerk dacht ik eind januari 1999 maar eens te moeten gaan verhuizen. Met gezonde tegenzin kwam ik hier, onder het motto “Het komt toch altijd te vroeg of te laat”. Maar toch: vanaf het begin was ik blij met mijn besluit en alle volgende jaren; wanneer ik weer eens heel laat thuis kwam dacht ik “Heerlijk dit is mijn stekkie, ik ben thuis”. Het huis dat ik verliet, wordt met heel veel vreugde bewoond door mijn zoon en zijn gezin. Ze vragen mij wel eens: “Hoe is dat nu als je in je oude huis komt?” Wel het is heel vertrouwd, maar het is niet meer van mij. Ik ben hier happy! Overigens, in de Burghave woon je in een gemeenschap en daar heb je net zo veel mee te maken als je zelf wilt.